WAT GEEFT JE EEN GEVOEL VAN GRONDING, VOORDAT JE AAN HET WERK GAAT?

I /

Voordat ik aan het werk ga, kom ik tot rust door stilte en eenzaamheid. Het helpt mijn zenuwstelsel te kalmeren en weer bij mezelf te komen. In die stille momenten vind ik de verbinding met mijn innerlijke ruimte terug, soms terwijl ik de ketting van mijn moeder vasthoud.

M /

Voordat ik aan het werk ga, heb ik meestal even nodig om weer contact te maken met iets heel eenvoudigs en fysieks. Er is een klein stukje koper dat ik al jaren bij me draag. Het heeft geen symbolische betekenis, maar het gewicht en de gladheid ervan geven me houvast. Ik houd het vast, draai het in mijn hand, voel de temperatuur veranderen.
Dat kleine gebaar zet alles weer op nul. Het haalt me uit de drukte waar ik vandaan kom en brengt me in een rustiger, bewustere gemoedstoestand. Het herinnert me eraan dat creatie begint met aanwezigheid, niet met druk.

DE DIALOOG TUSSEN CONTROLE EN LOSLATEN.

I /

Ja, die spanning is heel sterk aanwezig in mijn werkwijze. Meestal begin ik met controle, maar er komt een moment waarop het schilderij begint te spreken. Ik doe een stap terug en luister, in een poging te begrijpen wat het vraagt. Op dat moment sta ik mezelf toe los te laten en de dialoog te volgen die zich ontvouwt.

M /

Zeer zeker. Metaal is een geduldige maar eigenzinnige metgezel. Je kunt het sturen, vormgeven, naar een bepaald idee duwen, maar het zal niet blindelings gehoorzamen. Er is altijd een soort duw- en trekbeweging: mijn intentie versus de aard van het materiaal. In het begin van mijn carrière probeerde ik het proces te domineren, maar uiteindelijk
leerde ik dat de sterkste werken ontstaan wanneer ik ruimte laat voor onvoorspelbaarheid. Loslaten gaat niet over capituleren; het gaat over luisteren. Wanneer het materiaal zijn eigen richting begint te suggereren, probeer ik die draad te volgen. Die dialoog houdt het werk levend.

WELK MATERIAAL OF WELK PROCES VOELT ALS EEN VERLENGSTUK VAN JEZELF?

I /

heb een haat-liefdeverhouding met schilderen. Soms voelt het heel natuurlijk, andere keren juist heel uitdagend. Ik heb nooit op een erg technische manier over materialen nagedacht, maar ik voel me aangetrokken tot de textuur van linnen wanneer olieverf het raakt. De kleuren beginnen bijna vanzelf vormen te krijgen, en het proces wordt een verlengstuk van mijn onderbewustzijn, een manier om te begrijpen wat er in mij gebeurt.

M /

Het hameren van metaal is bijna een tweede natuur voor mij geworden. De herhaling ervan, het ritme, het geluid, de terugslag geven me een rust die niets anders kan bieden. Het is zowel fysiek als reflectief. Vooral koper voelt als een verlengstuk van mijn eigen temperament. Het reageert op druk, hitte, oxidatie, tijd; het legt elke interactie vast. De manier waarop het geleidelijk verandert, zelfs nadat het werk
is voltooid, herinnert me eraan dat niets ooit statisch is. Ik denk dat dat de reden is waarom ik er steeds weer naar terugkeer: het weerspiegelt transformatie in plaats van zich ertegen te verzetten.

HOE ZIE JE VOORWERPEN ALS IETS WAARMEE JE LEEFT, IN PLAATS VAN IETS DAT JE ALLEEN MAAR BEKIJK?

I /

Ik leef vrij eenvoudig en draag niet veel spullen bij me. Maar als ik dat wel doe, heeft het meestal een speciale betekenis. Ik draag ze op belangrijke momenten, en op de een of andere manier geven ze me een vernieuwd gevoel, als een klein ritueel.

M /

Ik vind dat een prachtig idee. Wanneer een stuk deel gaat uitmaken van iemands routine, iets is dat ze gedachteloos aanraken, iets dat tegen hun huid rust, krijgt het een tweede leven. Het is niet langer alleen maar een voorwerp, maar wordt een getuige. De sporen, krasjes en patina die het opdoet, zijn sporen van de persoon die het draagt. Voor mij is dat het meest betekenisvolle lot voor een werk: gedragen worden, niet alleen bekeken. In zekere zin wordt de eigenaar de uiteindelijke medewerker.

SIERADEN KUNNEN INTIM EN UITDRUKKINGSKRACHTIG ZIJN. WEERSPIEGELEN ZE HOE JE JE VOELT?

I /

Ja, dat doe ik. Ik merk dat ik vaak aan mijn sieraden zit als ik aan het praten ben. Het geeft me een gevoel van houvast. Ik heb de behoefte om iets vast te houden of aan te raken, en sieraden worden voor mij dat kleine anker, bijna als een veilige plek.

M /

Ik draag niet veel, maar als ik dat doe, is het meestal iets met een beetje geschiedenis of een stoer randje. Op dit moment draag ik een oorbel met een kruisje. Het is klein, maar het geeft me een gevoel van houvast, als een persoonlijk herkenningspunt. De sieraden die ik kies zijn zelden decoratief; het zijn meer voorwerpen die goed voelen om bij me te hebben, afhankelijk van waar ik mentaal of emotioneel sta. Soms gaat het om identiteit, soms om troost, soms gewoon om het dragen van iets dat resoneert met de dag.

WAT TREKT JE AAN IN EEN LVK-STUK? DE VORM, HET MATERIAAL OF HET GEVOEL?

I /

Ik zou kiezen voor de EPOC Ring 01 in zilver. Wat me het meest aanspreekt, is de vorm. Het voelt als een rustig maar complex, minimalistisch object, en ik had nog nooit zoiets gezien. De klik is er meteen, meer instinct dan bewuste keuze.

M /

Ik word aangetrokken door de manier waarop Lore helderheid en zachtheid in evenwicht brengt. Haar stukken hebben sterke, weloverwogen lijnen, maar ze voelen nooit koud of afstandelijk aan. Er is altijd een spoor van de hand, een subtiele onregelmatigheid die het metaal levend doet aanvoelen. Als ik een stuk zou moeten kiezen, zou het er een zijn dat die spanning bevat: een vorm die strak is maar toch een stille emotionele lading draagt. Ik ben geïnteresseerd in objecten die aanvoelen alsof ze zijn gedistilleerd, in plaats van geperfectioneerde stukken die ruimte bieden voor zowel structuur als openheid. Het werk van Lore bevindt zich vaak precies op die plek.